Τοποθέτηση στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής για τη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου

Αθήνα, 30 Μαρτίου 2011

Θα ήθελα να κάνω ορισμένες θεμελιώδεις τοποθετήσεις οι οποίες δείχνουν την διαφορετική προσέγγιση της δικής μου παράταξης στην υπόθεση αυτή που συζητούμε και που συζητήθηκε και στη σύνοδο κορυφής.

Καταρχάς, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο η κυβέρνηση πανηγυρίζει για το μνημόνιο τρία ή τέσσερα όταν αυτός ο πανηγυρισμός από μόνος του διαψεύδει και αναιρεί τον πανηγυρισμό για το μνημόνιο ένα. Εμείς είχαμε από τότε επισημάνει ότι το μνημόνιο ένα ουσιαστικά δεν αποτελεί μόνο εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε διεθνή οικονομικά διευθυντήρια αλλά είναι αρνητικό γιατί κυρίως πλήττει τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα, υπό την έννοια ότι καθιστά ενυπόθηκο έναν δανεισμό που ήταν στον αέρα. Βεβαίως οι δανειστές μας αυτό που ήθελαν ήταν να αναγκάσουν την Ελλάδα να πάρει τα 110 δισ. από το κοινό ταμείο του μηχανισμού στήριξης, όχι για να τα ρίξει στην ελληνική αγορά προκειμένου να δημιουργήσει ρευστότητα, ανακαμψη και ανάπτυξη αλλά για να τα δώσει στους δανειστές και να μην κινδυνεύσουν έτσι τα λεφτά που μας έδωσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ας δούμε όμως ποια ήταν η διαδρομή του χρέους. Η Ν.Δ. το 1981 παρέδωσε χρέος 20 δις στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή παρέλαβε 180 δις και παρέδωσε στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου 300 δις. Το 90% των χρεών που δημιουργήθηκαν επί της δικής μας διακυβέρνησης προερχόταν από πληρωμή τοκοχρεολυσίων δανεισμού που είχε λάβει η χώρα υπό τον κυβερνήσεων Σημίτη και βεβαίως κατευθυνόταν και στην αποπληρωμή οπλικών συστημάτων που είχε παραγγείλει η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τα προηγούμενα χρόνια με τις αγορές που είχε κάνει ο κ. Τσοχατζόπουλος. Το 10% που δημιουργήθηκε, επί της ουσίας, επί των ημερών μας ήταν χρήματα τα οποία δόθηκαν είτε για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους είτε για την ενίσχυση της ρευστότητάς της τοπικής αγοράς. Γι' αυτό και έχουμε θεαματική κάμψη της ανεργίας στην περίοδο της πενταετούς διακυβέρνησης Καραμανλή. Σας θυμίζω ότι είχε πέσει κάτω από το 9%, κάποια στιγμή είχε φτάσει κοντά στο 8% ενώ σήμερα είναι στο 16%. Η δηλωμένη δηλαδή ανεργία διπλασιάστηκε μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Τίθεται το ερώτημα, όταν η Κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν ακόμα έξω από τον μηχανισμό στήριξης και οι αγορές τις προσέφεραν 44 δισ. για να δανειστεί με σχετικά συμφέρον επιτόκιο, γιατί δεν το έπραξε και πήρε μόνο τα 13 δισ., διακηρύσσοντας μάλιστα τότε ότι το πιστόλι είναι γεμάτο σφαίρες πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είχε κάποιο λόγο να το κάνει; Εκ των υστέρων, βέβαια, αποδείχθηκε από τις δημόσιες δηλώσεις του Στρος-Καν, ότι ο Παπανδρέου και η Κυβέρνηση σχεδίαζαν την ένταξη στο μηχανισμό, ίσως και πριν τις εκλογές, όταν έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν. Σε κάθε περίπτωση όμως μετά, όταν έκανε την απευθείας συνομιλία με τον Στρος-Καν, όπως ο ίδιος δήλωσε στον διεθνή τύπο.

Εδώ, λοιπόν, τίθεται ένα ερώτημα για να δούμε και ποιες είναι οι διαφορές στην φιλοσοφία μας. Όλοι γνωρίζουν ότι όταν μια μεγάλη επιχείρηση είχε δανειστεί από μια τράπεζα και κινδυνεύει η επιχείρηση αυτή να πέσει έξω, η επιχείρηση απειλείται με οικονομικό θάνατο, η τράπεζα όμως με θανάσιμο πλήγμα που αφορά την ρευστότητα της. Η Κυβέρνηση της Ν.Δ., αν θέλετε και για λόγους πολιτικής στρατηγικής, ακούμπησε όλο της τον δανεισμό σε δύο τράπεζες, στην κεντρική γαλλική τράπεζα και στην Deutsche Bank. Γι' αυτό και το 53% με 56% του δανεισμού της χώρας ακουμπά σε αυτά τα ιδρύματα. Επομένως το πλήγμα ρευστότητας αυτών των δύο τραπεζικών ιδρυμάτων θα ήταν καίριο αν η Ελλάδα δήλωνε ότι πτωχεύει ή ότι αναδιαρθρώνει το χρέος της πριν να μπει στον μηχανισμό στήριξης. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ανησύχησαν πάρα πολύ στην Ευρώπη;

Το ερώτημα είναι γιατί τότε με τόλμη η πολιτική μας ηγεσία δεν πήγε να κάνει την αδυναμία δύναμη, να χρησιμοποιήσει τη δύσκολη, αδιέξοδη κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει οι μεγάλοι δανειστές μας και να διαπραγματευθεί τότε παράταση του χρόνου αποπληρωμής, μείωση του επιτοκίου που ήταν εν πολλοίς ληστρικό και βεβαίως διασφάλιση ρευστότητας, που ούτως ή άλλως μας την έδιναν τότε οι αγορές για να μπορέσουμε να κερδίσουμε δύο χρόνια και μετά η Κυβέρνηση με δική της, εθνική πρωτοβουλία να προχωρήσει τις διαρθρωτικές αλλαγές που ούτως ή άλλως περιγράφονται μέσα στο μνημόνιο. Μπορεί σε αυτό να μας δώσει η Κυβέρνηση μια απάντηση που δεν μας έχει δώσει μέχρι τώρα;

Εγώ κάνω τη δική μου ερμηνεία. Θεωρώ ότι πίσω από τη μάσκα του μνημονίου κρύφτηκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο κ. Παπανδρέου για να μην αναλάβουν πολιτικό κόστος. Γιατί τους οπαδούς που τους εξέλεξαν τους είχαν ουσιαστικά συνηθίσει διαφορετικά. Διότι αποδεικνύεται από τα απογραφικά στοιχεία από αίτηση κατάθεσης εγγράφων που και ο ίδιος έχω καταθέσει στον αρμόδιο Υπουργό, ότι το 75% των ενεργών δημοσίων υπαλλήλων διορίστηκε επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη δεκαετία του 1980 και τη δεκαετία του 1990 και μόνο το 25% διορίστηκε την πενταετία της Ν.Δ. που είναι και κοντά στη λογική προσέγγιση αυτών.