"Πατρίδα, Δημιουργία, Ανθρωπιά": έννοιες ξεχασμένες από την ηγεσία

Μετά την κρίση του 2010 ο δημόσιος λόγος της πολιτικής ηγεσίας έπαψε να αναφέρεται στο λαό. Όλοι επιδίωξαν επαίνους από την τρόικα, εύσημα από τους δανειστές, θετικές αξιολογήσεις από το ΔΝΤ, φιλοφρονήσεις από την Κομισιόν,... ξεχνώντας ποιός και γιατί τους εξέλεξε και πού λογοδοτεί ο αιρετός πολιτικός στις Δημοκρατίες.

Η ηγεσία μας, ανεξαρτήτως χρώματος και μορφής (πολιτική, πνευματική, οικονομική), ξέχασε ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να επιτυγχάνονται στόχοι εθνικοί, να προστατεύεται και να βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο του λαού, να χαράσσονται νέοι δρόμοι μέλλοντος για το έθνος, να αναδεικνύονται συγκριτικά πλεονεκτήματα και αξίες του πολιτισμού μας.

Η φωτισμένη ηγεσία που αναμετράται με το σήμερα, οφείλει να αναφέρεται στο "Όλον", όχι στο "Μέρος". Όχι στους πολίτες-ψηφοφόρους του σήμερα, αλλά στους νεκρούς και τους αγέννητους. Σ' αυτούς που ξόδεψαν τη ζωή τους για την Πατρίδα, τους γονείς & τους παππούδες μας και σ' αυτούς που χρωστάμε το μέλλον, τα παιδιά μας.

Η έννοια πατρίδα δε φυλακίζεται σε μια εποχή, η έννοια δημιουργία δεν περιορίζεται στη μάχη με το μεγάλο κράτος, η έννοια ανθρωπιά δεν αφορά μόνο στους άλλους.

Όταν η πολιτική ηγεσία περιχαρακώνεται σε ένα λαϊκίστικο κρατισμό ή σε ένα αλαζονικό ελιτισμό, όταν η οικονομική ηγεσία εξαρτά τις πρωτοβουλίες της από την κρατική στήριξη, όταν η πνευματική ηγεσία παραμένει μουγκή και φοβισμένη για να μη χαλάσει τις ισορροπίες και διαταράξει τη βολή της, τότε ο εθνικός κίνδυνος είναι εδώ, χτυπά την πόρτα...

Αυτό που ζούμε μετά την κρίση του 2009 είναι η δοκιμασία της γενιάς μας. Μιας γενιάς που θεωρούνταν κατ' αρχήν τυχερή, γιατί δεν έζησε πόλεμο και φτώχεια και τώρα βλέπει να κατρακυλά από την ευημερία στην εξαθλίωση. Τώρα ήταν απαραίτητη όσο ποτέ Εθνική Ηγεσία που θα λαμβάνει αποφάσεις, όχι μέσα από ιδιοτελή, μικροκομματικά ή συντεχνιακά συμφέροντα, αλλά μέσα από τις ανάγκες του λαού, τα δίκαια του έθνους, τα δημιουργικά κριτήρια μιας πραγματικής οικονομίας, ελεύθερης, όχι διαπλεκόμενης, μέσα από ένα ρεαλιστικό όραμα που θα εμπνέει και θα αφυπνίζει το σύνολο του απανταχού διαχρονικού Ελληνισμού.

Οι προηγούμενες γενιές έζησαν δύο παγκόσμιους πολέμους, έναν αιματηρό εμφύλιο, την προσφυγιά, τον ξεριζωμό του 1922, την τραγωδία της Κύπρου, απομονωτικές δικτατορίες, φτώχεια, πραγματική πείνα και παρ’ όλα αυτά δεν έχασαν την αυτοπεποίθηση τους.

Πάλεψαν και πέτυχαν μια δημιουργική Ειρήνη, στέρεη Δημοκρατία, διάχυτη ευημερία και πραγματική Ανάπτυξη. Οδήγησαν την Ελλάδα στις 30 ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου, στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, ενισχύοντας όσο ποτέ την Εθνική της Ανεξαρτησία. Η πίστη στην πατρίδα, η αγάπη για τον άνθρωπο και ο πόθος για δημιουργία, καθήλωσαν τη μεμψιμοιρία, απέβαλαν τα ενοχικά σύνδρομα, όπλισαν με χαμόγελο και πίστη ηγεσία και λαό, οδηγώντας σε μια μοναδική επιτυχία την Ελλάδα.

Ενώπιον του στοιχήματος της δικής μας γενιάς, κινδυνεύουμε εμείς που ζήσαμε καλύτερα από τους γονείς μας, να ζήσουμε καλύτερα και από τα παιδιά μας. Γι αυτό έχουμε χρέος να το κερδίσουμε.

Αφετηρία της προσπάθειάς μας πρέπει να είναι η αυστηρή αυτοκριτική, σε καμία περίπτωση όμως η αυτοενοχοποίηση και η αυτοταπείνωση. Έχουμε όλοι ευθύνη γι αυτό που ζούμε. Όχι στον ίδιο βαθμό και όχι μόνο εμείς οι Έλληνες. Γι αυτό η αυτοκριτική μας πρέπει να ενισχύσει, όχι να κλονίσει την εθνική μας αυτοπεποίθηση.

Η πολιτική έχει αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη ευθύνη γιατί διαμόρφωσε τις αποφάσεις. Όλοι οι πολιτικοί όμως δεν ευθύνονται εξίσου, ιδιαίτερα όταν κάποιοι αποδεδειγμένα προσπάθησαν, δε διεφθάρησαν από τη διαπλοκή, έδωσαν σημασία όχι μόνο στο στόχο, αλλά και στον τρόπο, μιας που αυτός αναδεικνύει το ήθος, την πίστη, την ποιότητα και την προσήλωση στις πραγματικές αξίες του έθνους μας.

Έχει ευθύνες η πνευματική ηγεσία που σιώπησε και η οικονομική ηγεσία που εξαγοράζοντας συνειδήσεις, εκμεταλλεύτηκε κράτος και εξουσία χωρίς να ανταποδίδει μέρος έστω της ωφέλειάς της στο δημόσιο, κοινωνικό ή εθνικό συμφέρον.

Έχει μεγάλες ευθύνες η κατευθυνόμενη δημοσιογραφία που σπάνια είπε ολόκληρη την αντικειμενική αλήθεια, επιλέγοντας να λειτουργεί ισοπεδωτικά, χωρίς να αναδεικνύει θετικά πρότυπα. Μέρος της μάλιστα δε δίστασε να υλοποιεί συμβόλαια "ανάδειξης ή εκτέλεσης" πολιτικών, στηρίζοντας μια γενιά πρωταγωνιστών που στην Ευρώπη ήδη αποκαλείται "zombie generation", διότι αν και ευθύνεται για τη μεταπολιτευτική εκτροπή της χώρας, συνεχίζει να διεκδικεί ρόλο "σωτήρα", οδηγώντας το λαό, που πλέον αντιλαμβάνεται, στα άκρα ή την αποχή.

Αναμφισβήτητα, μέσα σε αυτή την ισοπεδωτική εικόνα των τελευταίων ετών, ξεχωρίζουν φωτεινά παραδείγματα στο χώρο της πολιτικής, του πνεύματος, της πραγματικής οικονομίας και της αληθινής δημοσιογραφίας. Δυστυχώς όμως το σύστημα εξακολουθεί να τα σπρώχνει στο περιθώριο, αναδεικνύοντας τους βολικούς ως δήθεν "εκσυγχρονιστές" και εμποδίζοντας τις υγιείς δυνάμεις να συναντηθούν σε μια Γόνιμη Συνεννόηση για την Πατρίδα, την Ανθρωπιά και τη Δημιουργία.

______________________________________________________________________
Άρθρο του Δρ. Ευριπίδη Στ. Στυλιανίδη, Δικηγόρου - πρ. Υπουργού & τ. βουλευτή Ροδόπης