Skip to Navigation

Παιδεία: Τρία χτυπήματα στην αριστεία και την ποιότητα

Η Παιδεία είναι η μόνη απάντηση που θα μπορούσαμε να προτάξουμε στην κρίση. Είναι το ασφαλέστερο όχημα εξόδου από αυτή, γιατί δεν εμπεριέχει ως έννοια μόνο την εκπαίδευση και τη γνώση αλλά και τον αξιακό κώδικα που χρειάζεται να διαθέτει μία κοινωνία, ώστε να μπορεί να σηκώνεται όταν πέφτει, χωρίς να εξαρτάται από τους άλλους.

Με το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο η Κυβέρνηση αυτοπαραιτείται από την προσπάθεια εθνικής ανάκαμψης, αποδυναμώνοντας τα κύρια χαρακτηριστικά που θα έπρεπε να έχει μία εκπαιδευτική πολιτική.

Η νομοθετική της φιλοσοφία είναι φυλακισμένη στην ιδεοληψία μιας παρωχημένης αριστεράς και στο άγχος μιας βιαστικής εξουσίας που επιδιώκει να αποφύγει μέσα από το τέχνασμα του «κατεπείγοντος νομοσχεδίου» έναν αποκαλυπτικό δημόσιο και πολιτικό διάλογο, που μετά βεβαιότητας θα αναδείκνυε την ισοπεδωτική λογική της Δικτατορίας των Μετριοτήτων.

Με το νομοσχέδιο αυτό η Κυβέρνηση δε χτίζει, δε συνθέτει και δε δημιουργεί. Μόνο γκρεμίζει, αναστέλλει, καταργεί, επιφέροντας τρία καίρια χτυπήματα στην προσπάθεια ανάκτησης της ποιότητας στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πρώτο χτύπημα είναι η κατάργηση της αξιολόγησης. Η κατάργηση κάθε είδους αξιολόγησης, όσες ατέλειες ενδεχομένως και αν έχει το σύστημα εφαρμογής, οδηγεί σε μια ισοπεδωτική λογική που έχει άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Η εφαρμογή ενός σωστού αξιολογικού συστήματος θα επέτρεπε στους ικανούς να ξεχωρίσουν, θα κινητροδοτούσε τη συνεχή προσπάθεια των εκπαιδευτικών να γίνουν καλύτεροι και θα ευνοούσε τη βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου.

Δεύτερο χτύπημα είναι η κατάλυση της αριστείας μέσα από την κατάργηση των προτύπων σχολείων. Με την απόφαση αυτή στερείται κάθε δυνατότητα σε ικανούς μαθητές, ιδίως από την ελληνική περιφέρεια, που δεν έχουν τις ανάλογες οικονομικές δυνατότητες να φοιτήσουν σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία, να βρουν το δρόμο προς ένα καλύτερο αύριο. Αυτό αποστερεί την ελληνική κοινωνία από ξεχωριστές πνευματικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να την ανασυγκροτήσουν στο άμεσο μέλλον και καταστρέφει την ισότητα των ευκαιριών προεκτείνοντας και στο χώρο του πνεύματος μια ψευδεπίγραφη «οικονομική ελίτ».

Τρίτο χτύπημα είναι η κατάργηση της αξιοκρατίας και της αξιολόγησης στην επιλογή στελεχών της εκπαίδευσης. Η επιλογή διευθυντών σχολείων και διευθυντών εκπαίδευσης με εκλογικές διαδικασίες από τους μελλοντικούς τους υφισταμένους, αλλάζει στο όνομα μιας κατ' ευφημισμό δημοκρατίας τη φιλοσοφία του διοικείν. Η νοοτροπία του αρεστού-αιρετού υποκαθιστά το τεκμήριο αξιοσύνης, υπονομεύοντας την αποτελεσματικότητα της διοίκησης, καταλύοντας τη διοικητική ιεραρχία και οδηγώντας σε διοικητική διάλυση το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τα τρία χτυπήματα στην αξιοκρατία και την ποιότητα υπονομεύουν ευθέως τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Μπορεί έτσι να ικανοποιούνται οι εμμονές και οι ιδεοληψίες της αριστεράς, με βαρύ αντίτιμο όμως την υπονόμευση στο σκληρό του πυρήνα, ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα έπρεπε συνεχώς να βελτιώνει την εσωτερική αποδοτικότητά του και να προσεγγίζει τον κύριο στόχο του, που δεν είναι άλλος από την παροχή ολοκληρωμένης παιδείας.

Και τέτοιες ώρες, κάθε πλήγμα στην Παιδεία τραυματίζει βαριά την μοναδική ελπίδα ανάκαμψης αυτού του τόπου.