Ισχυρή διεθνής παρέμβαση του Ευριπίδη Στυλιανίδη στη "NEW EUROPE"

THE DIFFICULT ROAD TOWARDS THE “EUROPEAN CONFEDERATION”

The trials borne with great patience by the Greek people in recent years highlight the crisis first and foremost as political and secondarily as financial and work as an alert for a dynamic revamping of the European Vision.

The Crisis is not only Greek, but rather European and international. It began in the USA and was disseminated through Greece into Europe.

Greece, didn’t manage to correct its chronic fiscal distortions until 2009, becoming the Eurozone’s “weakest link”. The self castigating governing decisions of G. Papandreou, sidetracked the country from the strategy implemented by the European South, thus mutating its position from that of the “weakest link” to the “Achilles tendon” of the EU.

The fundamental mistakes of Greek Governments were:

• The creation of a large, prodigal, party-influenced public sector.
• The transition from the “Real Economy” of K. Karamanlis (1974-1980) to the “Virtual Economy” of C. Simitis, stigmatized by the stock exchange scandal (the most unfair re-distribution of capital in modern Greece), the armament scandals and excessive borrowing.
• The inadequate preparation for our accession to the European Monetary Union, favored profiteering by the markets due to price rounding and soaring public expenditure.
• The delay of implementing pervasive reforms by K. Karamanlis government, due to handling urgent national issues such as the Olympic Games, the Annan Plan for Cyprus, etc.

Nevertheless, no one can deny the fact that the substantial reform effort begun under the Karamanlis Government, who despite the opposition’s strong reaction, chose the strategy of “mild adjustment”:

• The National Bank’s share capital increase and its market opening through the buyout of the Turkish Finance Bank.
• The privatization of Hellenic Telecom by Deutsche Telekom.
• The privatization of Olympic Airlines.
• The privatization of parts of Piraeus port (Cosco).
• Educational reform and the breakup of state monopoly on Higher Education, which was opposed by the Socialists.
• The successful exercise of Energy and Economic diplomacy towards the Balkan, Asian and Mediterranean Markets.
• The rapid infrastructure-driven development as a necessary precondition for investment and tourism attraction (Egnatia Highway).

The K. Karamanlis government implemented reforms while trying to retain the support of the general populous. Through this approach and granted the support of major European players (Merkel – Sarkozy), the said government begun to build a new perception in favor of the “Real” and against the “Virtual” economy which was imposed on the country by a State-dependent and intertwined “economic aristocracy”.

A growth rate above the Eurozone’s average was achieved, which convinced the markets to invest in Greece. Deutsche Bank, Bank of France and BNP bought the largest part of the Greek debt in government bonds. The country’s debt and the deficit seemed manageable based on rules of measurement acceptable to, and agreed upon by Eurostat.

When the crisis was antes portas, G. Papandreou did not respond to the unifying invitation by K. Karamanlis for the joint application of a National Plan for Fiscal Consolidation and Reconstruction of the country’s productive model. He chose elections instead. Once in office, and by skillfully questioning the fiscal indicators of the Greek economy, incorporated the IMF in the hard core decision making process of the EU, rendering Greece a “Special case” or even a “systemic danger” for Europe. Thus, the term Grexit was born.

The economic crisis highlighted the political unreadiness of the EU. In 2001 the chance for creating a common Constitution was lost. The Monetary Union followed after Lisbon, without, however, Banking, Fiscal, Economic and ultimately Political Union. The crisis exposed this gap:

• Eurostat had not imposed uniform rules for the mapping of national economic data.
• European Rating Agencies were not established to respond to the corresponding American ones, when they began downgrading the economies of Eurozone states.
• An Internal Support Mechanism was not provided for, resulting in the necessary appeal to the experienced IMF, which is not acquainted with the modus operadi of the European acquis.
• The principle of European Solidarity was not applied. The fear of political repercussions created ambivalence in the German government and as a result the crisis was not addressed immediately, taking on rampant dimensions in some cases (Banker Dr. Josef Ackermann at Greek newspapers “To Vima” – 5.10.2014, “Kathimerini”– 20.10.2014).
• All of the above stretched the limits of social cohesion, radicalized political discourse, strengthened Euroscepticism and Euro-negativity and shook the relationship of trust between North-South, further, risking European Cohesion.
• Operating ethnocentrically, leaderships distanced themselves from the big idea of the Fathers of Europe and made room for the return of populism and National Isolationism which had bloodied our Europe for centuries.

Thus Chancellor Merkel aptly proposed once again the dilemma during the European Elections for “more Europe”. It is, however, an imperative need this to be elaborated by the answer to “which Europe do we want?”.

Despite the decline in the standard of living by 40%, the increase, seven-fold for individuals and nine-fold for businesses, in taxes, the encumbrance of real estate property by 800% and the soaring of unemployment to 26.5%, the Greeks want “more Europe”.

A Europe which, however, will be based on:

• The Social Market Economy.
• Solidarity and Anthropocentrism.
• Protection of fiscal discipline, equality of opportunity, market liquidity and social justice.
• Respect of the Member States’ national identities.

The EU needs to configure a common identity collecting the best elements of the national cultures and develop a common destiny which will not only concern the bureaucracy of Brussels, but will inspire, mobilize and respect the people of the “European Confederation”.

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ»

Η δοκιμασία που διέρχεται υπομονετικά τα τελευταία χρόνια ο Ελληνικός λαός, αναδεικνύει την κρίση, πρωτίστως ως πολιτική και δευτερευόντως ως οικονομική και λειτουργεί ως συναγερμός για τη δυναμική επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού Οράματος.

Η κρίση δεν είναι μόνο Ελληνική, αλλά Ευρωπαϊκή και διεθνής. Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και εξήχθη δια της Ελλάδας στην Ε.Ε..

Η Ελλάδα κατέστη ο «αδύναμος κρίκος» της Ευρωζώνης διότι δεν πρόλαβε μέχρι το 2009 να διορθώσει τις χρόνιες στρεβλώσεις της οικονομίας της. Με απόφαση της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, αυτοστοχοποιήθηκε, διαχωρίζοντας τη θέση της απ΄τον Ευρωπαϊκό Νότο, με συνέπεια να μετεξελιχθεί από «αδύναμος κρίκος» σε «Αχίλλειος Πτέρνα της Ε.Ε.».

Τα βασικά λάθη των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ήταν:

• Η δημιουργία ενός μεγάλου, σπάταλου κομματικού δημόσιου τομέα.
• Η στροφή απ΄την «Πραγματική Οικονομία» του Κ. Καραμανλή (1974-1980) στην «Εικονική Οικονομία» του Κ. Σημίτη, που στιγματίστηκε απ΄το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου (την πιο άδικη ανακατανομή κεφαλαίων στη σύγχρονη Ελλάδα), τα εξοπλιστικά σκάνδαλα και τον υπερβολικό δανεισμό.
• Η απουσία την ίδια περίοδο προετοιμασίας για την ένταξη στο ευρώ, ευνόησε την αισχροκέρδεια στην αγορά λόγω στρογγυλοποιήσεων τιμών και εκτίναξε τις δημόσιες δαπάνες.
• Η καθυστέρηση ανατρεπτικών μεταρρυθμίσεων από την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, λόγω χειρισμού επειγόντων εθνικών προτεραιοτήτων όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, κλπ.

Ωστόσο, κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι η ουσιαστική προσπάθεια μεταρρυθμίσεων ξεκίνησε από την Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, ο οποίος παρά τη σθεναρή αντίδραση της αντιπολίτευσης, επέλεξε τη στρατηγική της «ήπιας προσαρμογής»:

• Η μετοχοποίηση της Εθνικής Τράπεζας και το άνοιγμά της με την εξαγορά της τουρκικής Finance Bank.
• Η επιτυχής ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ (Deutsche Telekom).
• Η αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
• Η ιδιωτικοποίηση τμημάτων του λιμένος Πειραιά (Cosco).
• Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και το σπάσιμο του κρατικού μονοπωλίου στην Ανώτατη Εκπαίδευση, που προσέκρουσε στην αντίδραση των Σοσιαλιστών.
• Η αποτελεσματική άσκηση Ενεργειακής και Οικονομικής διπλωματίας προς τις Βαλκανικές, Ασιατικές και Μεσογειακές Αγορές.
• Η ραγδαία ανάπτυξη υποδομών ως αναγκαία προϋπόθεση για την προσέλκυση επενδύσεων και τουρισμού (Εγνατία Οδός).

Η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή ξεκίνησε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις επιδιώκοντας να έχει την κοινωνία δίπλα και όχι απέναντι. Με αυτή την προσέγγιση και έχοντας τη συμπαράσταση της Ευρώπης (Merkel - Sarkozy), άρχισε να χτίζει μια νέα αντίληψη υπέρ της «Πραγματικής» και κατά της «Εικονικής» Οικονομίας που είχε επιβάλει στη χώρα μια κρατικοδίαιτη, διαπλεκόμενη οικονομική αριστοκρατία.

Επετεύχθη ρυθμός ανάπτυξης υψηλότερος της Ευρωζώνης που έπεισε τις αγορές να επενδύσουν στην Ελλάδα. Deutsche Bank, Τράπεζα της Γαλλίας και BNP αγόρασαν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους σε κρατικά ομόλογα. Το χρέος της χώρας φαινόταν διαχειρίσιμο και το έλλειμμα αντιμετωπίσιμο με βάση κανόνες μέτρησης αποδεκτούς και από κοινού συμφωνημένους με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία.

Όταν διεφάνη η κρίση ο Γ. Παπανδρέου δεν ανταποκρίθηκε στην ενωτική πρόσκληση του Κ. Καραμανλή για από κοινού εφαρμογή ενός Εθνικού Σχεδίου Δημοσιονομικής Εξυγίανσης και Ανασυγκρότησης του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Προτίμησε εκλογές. Στη συνέχεια, αμφισβητώντας εντέχνως τους δείκτες της Ελληνικής οικονομίας ενέπλεξε το ΔΝΤ στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., καθιστώντας την Ελλάδα «ειδική περίπτωση» ή και «συστημικό κίνδυνο» για την Ευρώπη. Τότε γεννήθηκε ο όρος Grexit.

Η κρίση ανέδειξε την πολιτική ανετοιμότητα της Ένωσης. Το 2001 χάθηκε η ευκαιρία για ένα κοινό Σύνταγμα. Στη Λισαβόνα προχώρησε η Νομισματική Ένωση, χωρίς όμως Τραπεζική, Δημοσιονομική, Οικονομική και εντέλει Πολιτική Ένωση. Η κρίση ανέδειξε αυτό το κενό:

• Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία δεν είχε ενιαίους κανόνες για την αποτύπωση εθνικών οικονομικών στοιχείων.
• Δεν υπήρχαν Ευρωπαϊκοί Οίκοι Αξιολόγησης για να απαντήσουν στους αντίστοιχους Αμερικανικούς, όταν άρχισαν να υποβαθμίζουν τις οικονομίες των κρατών μελών.
• Δεν είχε προβλεφθεί Εσωτερικός Μηχανισμός Στήριξης, με συνέπεια να καθίσταται αναγκαία η προσφυγή στο έμπειρο IMF, που είναι ξένο όμως με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
• Δεν ενεργοποιήθηκε άμεσα η αρχή της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης. Ο φόβος του πολιτικού κόστους δημιούργησε δισταγμό στη Γερμανική Κυβέρνηση, με συνέπεια η καθυστέρηση να προσδώσει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στην κρίση (Συνέντευξη τραπεζίτη Dr. J. Ackermann: «ΤΟ ΒΗΜΑ» - 5/10/2014, «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» - 20/10/2014).
• Όλα αυτά οδήγησαν τις κοινωνίες στα όρια της έκρηξης. Ριζοσπαστικοποίησαν τον πολιτικό λόγο. Ενίσχυσαν τα ακραία κόμματα. Δυνάμωσαν Ευρωσκεπτικισμό - Ευρωαρνητισμό και κλόνισαν τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Βορρά – Νότου, διακινδυνεύοντας την Ευρωπαϊκή Συνοχή.
• Οι ηγεσίες λειτουργώντας εθνοκεντρικά, απομακρύνθηκαν από τη μεγάλη ιδέα των Πατέρων της Ευρώπης και άνοιξαν χώρο για την επιστροφή λαϊκισμού και Εθνικού Απομονωτισμού που για αιώνες αιματοκύλησαν την Ευρώπη μας.

Ορθώς λοιπόν απ’ την καγκελάριο Merkel τέθηκε εκ νέου το δίλημμα στις ευρωεκλογές για «περισσότερη Ευρώπη». Είναι όμως επιτακτική ανάγκη αυτό να συμπληρωθεί κι απ΄την απάντηση στο ερώτημα «ποια Ευρώπη θέλουμε?».

Παρά τη μείωση κατά 40% του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, την αύξηση των φόρων κατά 7 φορές για φυσικά πρόσωπα και 9 φορές για επιχειρήσεις, την επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας κατά 800% και την εκτίναξη της ανεργίας στο 26,5%, οι Έλληνες θέλουν «περισσότερη Ευρώπη».

Μια Ευρώπη όμως που θα εδράζεται:

• Στην Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς.
• Στην Αλληλεγγύη και τον Ανθρωποκεντρισμό.
• Στη διασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ισότητας ευκαιριών, της ρευστότητα στη αγορά και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
• Στο σεβασμό στις ιδιαίτερες εθνικές ταυτότητες των κρατών μελών της

Η Ε.Ε. χρειάζεται να συνθέσει μια κοινή ταυτότητα συλλέγοντας τα ποιοτικότερα στοιχεία των εθνικών πολιτισμών και να χαράξει μια κοινή μοίρα που δε θα αφορά μόνο στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά θα εμπνέει, θα κινητοποιεί και θα σέβεται τους λαούς της «Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας».