Skip to Navigation

Ας διδαχθούμε απ' το μέλλον...

Λίγο καιρό μετά τη μεγάλη ήττα της ΝΔ στις Εθνικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 από το ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης μια θεαματική νίκη της φοιτητικής της νεολαίας. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ κυριαρχεί απόλυτα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με ποσοστά που ξεπερνούν το 43% για τα πρώτα και το 58% για τα δεύτερα, δηλαδή σε απόλυτους αριθμούς αντιπροσωπεύουν δείγμα που ξεπερνά κατά πολύ τους 50.000 φοιτητές και σπουδαστές της χώρας.

Την ίδια στιγμή καταγράφεται ως δεύτερη δύναμη η νεολαία του ΚΚΕ (Π.Κ.Σ.) με 18%, δεύτερη αυτή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Ε.Α.Α.Κ.) με 13% και ακολουθεί του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΠ) με περίπου 10%. Είναι αξιοσημείωτο ότι πλήρως εξαφανισμένη είναι η φοιτητική έκφραση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή Ένωση) με μόλις 7% και της Χρυσής Αυγής.

Αυτή η εκλογική εικόνα συμπληρώνεται από την απόλυτη πολιτική, ιδεολογική και επικοινωνιακή κυριαρχία της φιλελεύθερης και φιλοευρωπαϊκής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία δε διστάζει να μιλήσει για ιδιωτικά ΑΕΙ, για αξιολόγηση και αξιοκρατία, για σύνδεση του Πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας και άλλα ζητήματα λειτουργικού συνδικαλισμού που στοχεύουν πάντα και με πρακτικό τρόπο στη βελτίωση της ποιότητας του Πανεπιστημίου.

Εύλογα λοιπόν γεννιέται η απορία τι είναι αυτό που καθιστά τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 29 χρόνια κυρίαρχη στο πιο μορφωμένο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας και δε μπορεί να το μετουσιώσει η ΝΔ σε πολιτική, ιδεολογική και εκλογική επικράτηση εντός της κοινωνίας;
Που οφείλεται αυτή η αντίθεση και η δυσαρμονία που καθιστά τη ΔΑΠ πραγματικά επιτυχημένη πολιτική δύναμη και κάνει τη ΝΔ να φαίνεται συρρικνωμένη και ίσως και σε κάποιες περιπτώσεις «ξεπερασμένη»;

Πρώτος λόγος πιστεύω ότι είναι η εξωστρέφεια και η πολυσυλλεκτικότητα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ξέρει να ακούει τους φοιτητές, να μελετά και να αναλύει τις σκέψεις, τις προτάσεις και τους προβληματισμούς τους συνθέτοντας συλλογικά και ανοιχτά λύσεις, προτάσεις, απαντήσεις.
Ό,τι προτείνει είναι πρακτικό, ό,τι σκέφτεται καινοτόμο και ό,τι απαντά σε πρόβλημα συνθέτει ιδέες διαφορετικές μεταξύ τους, που δεν καταλύουν τον αξιακό κώδικα της φιλελεύθερης ιδεολογίας.

Δεύτερον, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έχει αποδείξει χωρίς φοβικά σύνδρομα ότι ξέρει να καθιστά τις προτάσεις της και τον αξιακό της κώδικα σημείο συνάντησης και συνεννόησης φοιτητών που μπορεί να προέρχονται από άλλους συγγενικούς αλλά και διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

Τρίτον, μέσα απ’ αυτή τη συλλογική διαδικασία εμπνέονται και δραστηριοποιούνται αξιόλογες μονάδες που συνεισφέρουν με τη σκέψη τους, εμπλουτίζοντας συνεχώς με καινοτομίες την ατζέντα των προτεραιοτήτων της.

Η ανεξαρτησία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε σχέση με τη ΝΔ της έδωσε 29 χρόνια το πλεονέκτημα της κυριαρχίας. Η απομόνωση της ΝΔ όμως για πολλά χρόνια από τη φοιτητική της νεολαία, η αρτηριοσκληρωτική οργανωτική της λειτουργία, η ανασφάλεια πολλών παλαιότερων στελεχών της που δεν είδαν ποτέ το κόμμα ως συγκοινωνούν δοχείο με μια φρέσκια και δυναμική νεολαία, συνδυασμένα με την εσωστρεφή λειτουργία του παλιομοδίτικου κομματικού μοντέλου, είναι οι βασικές αιτίες εκλογικής συρρίκνωσης, ιδεολογικής υποχώρησης και πολιτικής αδυναμίας να κυριαρχήσει στην κοινωνία, έναντι του εξαφανισμένου στα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί ψάχνουν τον τρόπο αντίστασης στην αντιευρωπαϊκή λαίλαπα της Συριζαϊκής Κυβέρνησης, προωθώντας τις ψευδεπίγραφες λογικές ενός "Ευρωπαϊκού Μετώπου" που θα ταυτίζει την παράταξη με ένα παρωχημένο ΠΑΣΟΚ και ένα «κατασκευασμένο» Ποτάμι, την ώρα που οι δυνάμεις για την άρση του αδιεξόδου βρίσκεται μπροστά μας και μέσα μας.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα αδιέξοδα του σήμερα μόνο αν δανειστούμε δυνάμεις από το αύριο. Αν μεταγγίσουμε τη σύγχρονη νοοτροπία, την ανοιχτή αντίληψη, την ξεκάθαρη στοχοθέτηση και το μοντέρνο τρόπο δουλειάς της νεολαίας μας στο κόμμα. Αν μάθουμε να ακούμε πριν μιλήσουμε και να συζητούμε πριν αποφασίσουμε. Αν τη μικροκομματική εσωστρέφεια, τις προσωπικές ανασφάλειες και τις ατομικές ματαιοδοξίες τις μετατρέψουμε σε άνοιγμα προς την κοινωνία, σε πολιτική εθνικής αυτοπεποίθησης και σε διαμόρφωση εθνικού συλλογικού οράματος. Αν αφήσουμε κάθε γενιά να εκφράσει κυρίαρχα την εποχή της, διδασκόμενη απ’ τα λάθη των προηγούμενων. Αν εμπιστευτούμε το καινούριο, μόνο τότε μπορεί και η ΝΔ να ξαναγίνει «μια ιδέα που ενώνει και κερδίζει».