Skip to Navigation

Αριστερή ακυβερνησία ή αποτελεσματική Νέα Δημοκρατία?

Τον Ιανουάριο του 2015 οι Ελληνίδες και οι Έλληνες ψήφισαν θυμωμένοι, για να τιμωρήσουν αυτούς που κλήθηκαν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις για τη διάσωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και την ανασυγκρότηση της Ελληνικής οικονομίας και αγανακτισμένοι από τα βάρη που τους συσσώρευσε η μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση.

Ψήφισαν αυτούς που τους υποσχέθηκαν την "ελπίδα" και τους εγγυήθηκαν "τη βελτίωση της ζωής τους", ευκολόπιστοι και παρασυρμένοι από το λαϊκισμό και το ουτοπικό όραμα μιας αριστεράς που αποδείχθηκε διπρόσωπη.

Αυτό είχε ως συνέπεια μια εξάμηνη δήθεν διαπραγμάτευση, που οδήγησε:

  • στην αγκύλωση της δημόσιας διοίκησης και στην παράλυση του κράτους.
  • στη διάλυση της αγοράς των Χριστουγέννων, του Πάσχα, των εκπτώσεων, της πιο πολλά υποσχόμενης τουριστικής περιόδου, εξαιτίας της κάλπης που στήθηκε άστοχα τρεις φορές το τελευταίο εξάμηνο, για δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα χωρίς περιεχόμενο.
  • στη διάλυση της πραγματικής οικονομίας εξαιτίας των capital controls, που τίναξαν στον αέρα τις εισαγωγές και τις εξαγωγές της χώρας, έστησαν στις εξευτελιστικές ουρές έξω από τις τράπεζες μισθωτούς και συνταξιούχους για 60 ευρώ και έδιωξαν πάνω από 60.000 ελληνικές επιχειρήσεις της Β. Ελλάδας οι οποίες άνοιξαν ΑΦΜ στη Βουλγαρία και σε άλλες γειτονικές χώρες.
  • στην άγρια και άδικη φορολόγηση των αγροτών, που ενώ προστατεύτηκαν αποτελεσματικά ως το Δεκέμβριο του 2014, τώρα οδηγούνται σε εξουθένωση, αν λάβει κανείς υπόψη ότι με το σύστημα που επιχειρήθηκε να προωθηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο μέσος ελληνικός κλήρος καλείται να επιβιώσει με 4.000 ευρώ το χρόνο.
  • στην απαράδεκτη φορολόγηση της Παιδείας με το 23% ΦΠΑ στα φροντιστήρια (ενισχυτικά, ξένων γλωσσών) ή τα ιδιωτικά σχολεία. Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο προηγούμενο σε ευρωπαϊκή χώρα.
  • στην αναχαίτιση σημαντικών μεταρρυθμίσεων ή ιδιωτικοποιήσεων που η ολοκλήρωση τους θα σηματοδοτούσε την ανάκαμψη της οικονομίας και άρα τη μείωση της ανεργίας, η οποία αυξήθηκε κατά 100.000 νέους ανέργους το τελευταίο εξάμηνο
  • στην εντέλει υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου, του "Μνημονίου Τσίπρα", που πολλαπλασίασε το κόστος των μέτρων για τους Έλληνες πολίτες από 5 δις ευρώ το Δεκέμβριο του 2014, σε 14 δις ευρώ μέτρα το 2015.

Το εξάμηνο αυτό υπήρξε αποκαλυπτικό για την Αριστερά, η οποία κινήθηκε ανάμεσα στη διπροσωπία του Τσίπρα και την αχαριστία του Λαφαζάνη και των συντρόφων τους.
Ο Α. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν έζησε την ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα, όταν αντιλήφθηκε την εθνική και κοινωνική αναγκαιότητα προσχώρησε στον κόσμο της λογικής και της ευθύνης, δικαιώνοντας μεν την ειλικρίνεια και τη συνέπεια της Νέας Δημοκρατίας, στέλνοντας όμως το λογαριασμό στον Ελληνικό Λαό.

Ο Π. Λαφαζάνης και η ΛΑΕ επέμειναν στην ουτοπία, δείχνοντας μεν συνέπεια στην ιδεοληψία τους, εγκαταλείποντας όμως στα δύσκολα τον ηγέτη τους, που πρώτη φορά οδήγησε την Αριστερά στην εξουσία, δημιουργώντας έτσι και τις προϋποθέσεις για Αριστερή Ακυβερνησία μέσα από την πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού, που θα μπορούσε να επιφέρει πολιτική αστάθεια.

Όλες αυτές οι ασυνήθιστες εξελίξεις τα τελευταία χρόνια δρουν αποκαλυπτικά, τόσο για τα κόμματα, όσο και για τα πρόσωπα. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες τώρα γνωρίζουν τα πάντα. Αποφασίζουν έχοντας πλήρη εικόνα για το ποιοί τους είπαν ψέματα, ποιοί τους είπαν τη μισή αλήθεια και ποιοί τους είπαν ολόκληρη την αλήθεια με κόστος. Δεν υπάρχει το άλλοθι της άγνοιας. Δεν υπάρχει πλέον η δικαιολογία του θυμού ή η ελαφρότητα της αποχής ή της χαλαρής ψήφου "χαβαλέ" προς μικρά αντιδραστικά κόμματα. Όλα έχουν κόστος που πληρώνεται από όλους την επόμενη μέρα, από τους φορολογούμενους, από τις επιχειρήσεις, από την πατρίδα. Οι εκλογές δεν είναι παιχνίδι. Η πολιτική δε μπορεί πλέον να είναι ούτε το χόμπι των πλουσίων, ούτε η απασχόληση των αργόσχολων.

Η Ελλάδα χρειάζεται Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο, διακομματικά συμφωνημένο, που να προσδιορίζει με τεχνική ακρίβεια και χρονοδιάγραμμα υλοποίησης το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Η κοινωνία χρειάζεται ειλικρίνεια, αλήθειες που μπορεί να μην ακούγονται ευχάριστα από τους πολίτες, είναι όμως ο δύσκολος και σίγουρος δρόμος, που οδηγεί στην ανάκαμψη και εντέλει στην κορυφή.

Η πολιτική χρειάζεται αποτελεσματικότητα, επαγγελματισμό, αξιοσύνη, όραμα που να αφυπνίζει και να ενσωματώνει μέσα του τα μικρά και μεγάλα, ατομικά και οικογενειακά όνειρα όλων των Ελλήνων. Νοοτροπία που να μην ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και τη δημιουργικότητα και το κέρδος, ιδιαίτερα όταν αυτά σέβονται τους κανόνες δικαίου και διέρχονται μέσα από το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον.

Για να επιτευχθούν όλα αυτά, πρέπει στην πολιτική αντιπαράθεση η Ελλάδα να ιεραρχηθεί ψηλότερα από τα μικροκομματικά ή τα προσωπικά συμφέροντα, οι πολιτικές δυνάμεις να εγγυώνται με το ύφος και το λόγο τους την εθνική συνεννόηση και να θέτουν τις βάσεις της πολιτικής σταθερότητας και της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας την επόμενη μέρα. Με αυτά ακριβώς τα κριτήρια το δίλημμα που τίθεται ενώπιον των πολιτών είναι: "Αριστερή ακυβερνησία ή Αποτελεσματική Νέα Δημοκρατία;"