Συνέντευξη του βουλευτή Ροδόπης, Ευριπίδη Στυλιανίδη, στη Hellenic Mail και το Θάνο Σιαφάκα

Βλέπουμε κλειστά πανεπιστήμια, φοιτητές σε απόγνωση, αλλά και διοικητικούς να θέλουν να εισέλθουν στα πανεπιστήμια και να μην μπορούν. Σε τι οφείλεται και σε τι συνίσταται αυτό το αδιέξοδο;

E.Σ.: Προσωπικά, πιστεύω ότι οι στρατηγικές και οι πολιτικές στην εκπαίδευση δεν μπορούν να εναλλάσσονται όταν τα κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, πολύ περισσότερο όταν εναλλάσσονται τα πρόσωπα στη θέση του υπουργού Παιδείας. Θα πρέπει, με απλά λόγια, να υπάρχει μια εθνική στρατηγική, συμφωνημένη στους βασικούς της άξονες, η οποία να υπηρετείται από όλους όσους καλούνται να λειτουργήσουν σε αυτό τον ευαίσθητο χώρο, που κατά τη γνώμη μου είναι ο μονόδρομος για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση. Δεν κατάφερε κανένα έθνος και κανένα κράτος να βγει από περιδίνηση αντίστοιχη με αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, αν δεν επένδυσε προηγουμένως, στην πραγματική παιδεία του λαού. Αυτό πρέπει να γίνει και εδώ. Εκτιμώ όμως από θέση αρχής και αυτό είναι πάγια θέση μου από φοιτητής ότι όλες οι διεργασίες , συζητήσεις και αντιθέσεις θα πρέπει να γίνονται με Ανοικτές τις Σχολές. Έχει χρέος, όμως, και η πολιτεία και η εκάστοτε κυβέρνηση να είναι ανεκτική και ανοιχτή στο διάλογο, κάθε φορά που θα πρέπει να γίνει μια αλλαγή ή να προχωρήσει σε μια μεταρρύθμιση.

Εκτιμάτε ότι υπήρξε δογματισμός και από τις δύο πλευρές;

Ε.Σ.: Εκτιμώ ότι όταν είναι ξεκάθαρος ο εθνικός στρατηγικός σχεδιασμός, μπορούν να βρεθούν και κοινοί τόποι. Θα πρέπει αυτοί που κρατούν κλειστά τα πανεπιστήμια να βάλουν νερό στο κρασί τους και να υποχωρήσουν, για το καλό αυτού καθεαυτού του λειτουργήματός τους, είτε είναι εκπαιδευτικοί είτε είναι διοικητικοί είτε είναι νεολαίοι. Από την άλλη πλευρά, το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να ξεκαθαρίσει με ειλικρίνεια, με τιμιότητα και με διόραση ποια είναι τα επόμενα βήματα που πρέπει να γίνουν ώστε να μπορέσουμε να επιτύχουμε αποτελέσματα. Εκτιμώ ότι από τη μεταπολίτευση και μετά, όλοι οι υπουργοί Παιδείας ήθελαν να εμφανιστούν ως μεταρρυθμιστές. Συνέδεαν όμως τη μεταρρύθμιση κατά κανόνα με δύο ζητήματα, είτε με τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια ή με το νόμο πλαίσιο των ίδιων των πανεπιστημίων. Αυτό ήταν λάθος. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις του κανόνα, αλλά αυτό το λάθος ήταν γενικευμένο και ήταν κατά κανόνα το λάθος που δημιουργούσε συγκρούσεις στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης. Αν θέλουμε να αλλάξουμε θεμελιωδώς την εκπαίδευση στην Ελλάδα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το νηπιαγωγείο και να φτάσουμε στη δια βίου, στην μεταπανεπιστημιακή εκπαίδευση. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Θα πρέπει να μιλήσουμε για την πραγματική σύνδεση του πανεπιστημίου και της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από πολύ θεμελιώδη πράγματα, από τα απλά. Να έχουμε πλήρη και σύγχρονα σχολεία και πανεπιστήμια από άποψη υποδομών. Να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις της πολιτείας, την καταβολή των βιβλίων, την κάλυψη των λειτουργικών κενών του προσωπικού, την κινητροδότηση της έρευνας κλπ. Θα πρέπει να ολοκληρώσουμε, πριν εφαρμόσουμε οποιαδήποτε πολιτική, μια σειρά στοιχειωδών μελετών. Πρώτη μελέτη είναι να βρούμε ποια είναι τα επαγγέλματα του μέλλοντος. Δεν μπορεί να αποφασίζεις τον αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστήμια ή τον αριθμό των εκπαιδευομένων στα επαγγελματικά λύκεια της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης, χωρίς προηγουμένως να έχεις δει ποια είναι τα επαγγέλματα του μέλλοντος, χωρίς να έχεις δει τι προοπτικές έχει ο κάθε εκπαιδευόμενος και ειδικευόμενος να βρει δουλειά την επόμενη μέρα και να προσφέρει στην εθνική οικονομία. Αυτό είναι θεμελιώδες. Στη συνέχεια, θα πρέπει να αναβαθμιστεί ουσιωδώς το μάθημα του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού, για να μπορεί το παιδί να επιλέγει όχι πόλη φοιτητικών σπουδών, όχι το Α ή το Β μάθημα επειδή του αρέσει ή όχι ο καθηγητής, αλλά να διαλέγει επάγγελμα, να ξέρει τι προοπτικές έχει την επόμενη μέρα. Παράλληλα, το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να εφαρμόζει ένα σύγχρονο τεστ δεξιοτήτων, γιατί δεν αρκεί κάποιος να θέλει να γίνει κάτι, αλλά πρέπει και να μπορεί. Έτσι, νομίζω ότι πολλά παιδιά δεν θα κάνουν λάθος στη ζωή τους και δεν θα εγκλωβιστούν σε οικονομικά και εργασιακά αδιέξοδα. Αυτή είναι η αφετηρία μιας μεταρρύθμισης, κατά τη γνώμη μου. Σε δεύτερο χρόνο θα έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό να αναμορφωθεί το περιεχόμενο της διδαχθείσας ύλης σε όλα τα επίπεδα και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, συντηρώντας από τη μια πλευρά την ελληνική ταυτότητα, και συμπληρώνοντάς την με φρέσκες γνώσεις, χρήσιμες για να μπορέσει η νέα γενιά να προσαρμοστεί γρήγορα και εύκολα στο νέο περιβάλλον και να αναπτύξει τις ικανότητές της στο μέλλον. Το τρίτο πράγμα είναι η εύρυθμη διοικητική λειτουργία. Εκεί, εκ των πραγμάτων, όλα τα λάθη και η πλαδαρότητα που είχε επιδειχθεί στο παρελθόν θα πρέπει να μαζευτεί. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να έχεις υπέρμετρο αριθμό διοικητικών υπαλλήλων σε ένα πανεπιστημιακό ή εκπαιδευτικό οργανισμό και δίπλα να έχεις έναν άλλο οργανισμό που έχει έλλειψη προσωπικού.

Γιατί δεν έχουν γίνει όλα αυτά; Η θεώρηση που κάνετε είναι ιδανική, αλλά στην πράξη τι έχουμε πετύχει;

Ε.Σ.:Θα σας πω την εμπειρία από την παρουσία μου στο υπουργείο Παιδείας για 16 μήνες. Το 2008 ήταν, ίσως, η μοναδική χρονιά που ολοκληρώθηκαν 836 σχολικές υποδομές σε ολόκληρη τη χώρα. Με έναν λιγότερο κατά το δυνατόν δαπανηρό τρόπο και με υψηλή ποιότητα. Δώσαμε τη δυνατότητα να μπορούν να χτίζονται σχολικές υποδομές και οι δύο βαθμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και ο Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων έξω από τα όρια της Αττικής. Αυτό έβαλε τους πάντες σε ένα διαγωνισμό, σε μια άμιλλα για το ποιος θα προλάβει να χτίσει τα περισσότερα σχολεία.

Είμαι σίγουρος ότι κάθε υπουργός που πέρασε από αυτό τον ευαίσθητο χώρο έχει να μας πει κάτι ανάλογα, θετικό. Ποιος, όμως, είναι ικανοποιημένος σήμερα από το επίπεδο της παιδείας; Και γιατί άραγε δεν έχουν υλοποιηθεί όλα αυτά τα οποία συζητάμε σήμερα;

Ε.Σ.:Γιατί μια πολιτική στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης που θα παρέχει ουσιώδη παιδεία στη νέα γενιά, προϋποθέτει μια επίμονη εθνική στρατηγική, της οποίας το ξετύλιγμα δεν μπορεί να γίνει μέσα σε ένα χρόνο, σε δύο, ή σε μια τετραετία. Πρέπει να γίνει σε μια γενιά ολόκληρη, να ξεκινήσει από το νηπιαγωγείο και να φτάσει ως την αγορά εργασίας. Αυτό προϋποθέτει ότι θα έχουμε συμφωνήσει στα βασικά. Τι παιδεία παρέχουμε στα παιδιά μας; Πού προσανατολίζουμε την οικονομία μας; Ποιος ασκεί την έρευνα; Επίσης, πρέπει να υπάρχει πρακτικό πνεύμα. Δεν αρκεί να θεωρητικολογούμε. Θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι βασικές μας ελλείψεις. Ένα σχολείο που δουλεύει με φωτοτυπίες και όχι με βιβλία, ένα ακριτικό γυμνάσιο ενός νησιού του ανατολικού Αιγαίου που δεν διαθέτει καθηγητές, ένα πανεπιστήμιο που δεν διαθέτει εργαστήρια και πρωτογενή έρευνα, μια πανεπιστημιακή σχολή που δεν έχει συνδέσει τα επαγγέλματα που παράγει με την αγορά εργασίας, όλα αυτά είναι απρόσφορες απόπειρες. Πρέπει να λυθούν τα βασικά και μετά, πάνω στα βασικά να χτίζουμε καινοτόμες πολιτικές.

Πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να «μεταμορφωθεί» σε ένα διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο, ένα όραμα ετών;

Ε.Σ.:Είναι σημαντικό η Ελλάδα να μεταβληθεί σε διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο. Για να γίνει αυτό, πρέπει να ολοκληρωθεί με πληρότητα όλο το σύστημα της στοιχειώδους εκπαίδευσης και αμέσως μετά η πανεπιστημιακή εκπαίδευση να απελευθερωθεί. Να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο του άρθρου 16, να μιλήσουμε όχι μόνο για ιδιωτικά πανεπιστήμια, γιατί αυτά προαπαιτούν επενδυτικά κεφάλαια που ίσως τώρα δεν υπάρχουν, αλλά για μικτά πανεπιστήμια. Ο προϋπολογισμός μας έχει χρηματοδοτήσει όλα αυτά τα χρόνια 25 ΑΕΙ σε ολόκληρη τη χώρα. Άντεχε να χρηματοδοτεί με πληρότητα γύρω στα 16. Για τα υπόλοιπα, όμως, έχουμε δαπανήσει πολλά χρήματα για να τα φτιάξουμε. Αν τα κλείσουμε, τώρα, θα έχουμε μόνο απώλειες. Εγώ προτείνω αντί να τα κλείσουμε, να τα μετεξελίξουμε σε μικτά πανεπιστήμια. Να διατηρήσει το κράτος τον έλεγχο με 52%, και να κληθούν τα ελληνικά ιδρύματα, η ομογένεια, οι επενδυτές να επενδύσουν στο υπόλοιπο, αλλά να τους δώσουμε και το αναπτυξιακό μάνατζμεντ του πανεπιστημίου. Φέρνω ως παράδειγμα το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, το οποίο ήταν η πιο σοβαρή επένδυση που έκανε το ελληνικό κράτος στην ακριτική Ελλάδα από το 1974 και μετά. Εκεί έχει δαπανηθεί στις υποδομές, ένα κεφάλαιο που ξεπερνά τα 1,6 δισ. ευρώ. Το Δημοκρίτειο, στην ακμή του, λειτουργούσε με περίπου 17 εκατ. ευρώ ετησίως, με σχολές όλων των ειδών στην Ορεστιάδα, την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή και την Ξάνθη. Πολυτεχνείο, ιατρικές, νομικές, γυμναστικές ακαδημίες, γεωπονικές, φιλολογικές σχολές κλπ. Τώρα που είναι δύσκολη η κατάσταση, αντί για 17 χρειάζεται 7,5 εκατ. ευρώ, για να λειτουργεί στοιχειωδώς. Ουσιαστικά παρακμάζει οικονομικά. Τι θα μας εμπόδιζε να μετοχοποιούσαμε το 48% και να το δώσουμε σε ένα από τα μεγάλα ιδρύματα της χώρας, στο ίδρυμα Νιάρχος για παράδειγμα, που δαπάνησε φέτος 186 εκατ. ευρώ σε εκπαιδευτικές δράσεις, στο Ωνάσειο, στο Ευγενίδειο, να πάρουν το αναπτυξιακό μάνατζμεντ του πανεπιστημίου και να το τρέξουν. Χωρίς να πειράξουν τη δημόσια δωρεάν παιδεία και το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, να δώσουν τη δυνατότητα, με το κεφάλαιο που θα διαθέσουν, να έρθουν να σπουδάσουν Ρώσοι, Κινέζοι, Άραβες φοιτητές, με δίδακτρα. Και τα λεφτά τους πίσω θα έπαιρναν και θα δημιουργούσαν ένα διεθνές δίκτυο για την Ελλάδα και ποιοτική τοπική ανάπτυξη θα προκαλούσαν, διότι αυτοί θα νοίκιαζαν σπίτια, θα κατανάλωναν, στις γιορτές θα έφερναν τις οικογένειές τους να δημιουργήσουν εμπορική κίνηση. Θα ενίσχυαν δηλαδή τουριστικά το εισόδημα της χώρας. Το πανεπιστήμιο θα αποκτούσε τέτοια φήμη παγκοσμίως και θα δημιουργούσε ένα τέτοιο δίκτυο που θα μπορούσε να μας χρησιμεύσει στην εξωτερική μας πολιτική, στις εξαγωγές μας, στην ανάπτυξη του τουριστικού μας προϊόντος, στη διαφήμιση της καλής Ελλάδας. Η Ελλάδα θα γινόταν διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο. Οι Έλληνες φοιτητές θα συνέχιζαν να έχουν δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, αλλά ως εκπαιδευτικό κέντρο θα αξιοποιούσαμε ένα μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουμε διαχρονικά, τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική παιδεία. Γιατί, λοιπόν, υπάρχουν κατεστημένα ακόμα που πολεμούν τέτοιες ιδέες, που θα μπορούσαν να γεννήσουν πλούτο στο ΑΕΠ, τουλάχιστον διπλάσιο από τα έσοδα που παίρνουμε από τον τουρισμό, καθώς αυτού του είδους η εκπαιδευτική ανάπτυξη θα διαρκούσε 12 μήνες το χρόνο και όχι μόνο 4-5 μήνες το χρόνο.

Τίθεται ζήτημα επιστράτευσης των διοικητικών υπαλλήλων. Συμφωνείτε με τέτοιες πρακτικές;

Ε.Σ.:Βεβαίως, ποτέ δεν επέλεξα ως υπουργός παιδείας και ως πολιτικός μια τέτοια μέθοδο, για να επιβάλλω αυτό που θεωρώ σωστό. Πιστεύω ότι στην κάθε μεταρρύθμιση που κάνει κανείς, θα πρέπει να έχει τη στήριξη ή τουλάχιστον την ανοχή της κοινωνίας. Δεν μπορείς να σώσεις την Ελλάδα αν οι Έλληνες δεν πιστέψουν ότι η πολιτική που εφαρμόζεις είναι η σωτηρία της. Από την άλλη όταν διαπιστώνεται ότι μια κλειστή συντεχνία, για αποκλειστικώς δικά της συμφέροντα προσπαθεί να καθηλώσει όλο το σύστημα παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε βάρος των φοιτητών, των μαθητών, του συνόλου των εργαζομένων, η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει το νόμο. Και να είστε βέβαιοι ότι θα το κάνει αυτό με συνέπεια και αυστηρότητα.

Είπατε πως οποιαδήποτε μεταρρύθμιση εφαρμόζεται θα πρέπει να έχει τη συναίνεση ή έστω την ανοχή της κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια εκτίμηση αισιοδοξίας από την κυβέρνηση. Για παράδειγμα, κάποιοι λένε ότι βλέπουν φως στο τούνελ, άλλοι εκτιμούν ότι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα, ότι η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια είναι κοντά. Από την άλλη πλευρά, όμως, η καθημερινότητα του πολίτη γίνεται μια μάχη. Μάχη με τις τράπεζες, με τις εφορίες, με τις κατασχέσεις που έρχονται σύννεφο στα σπίτια και τα καταστήματα. Η ανεργία αγγίζει το 30%. Διερωτάται κανείς αν μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί κάποιος να αισιοδοξεί, να βλέπει φως στο τούνελ.

Ε.Σ.:Στα θέματα αυτά θέλω να είμαι και αυστηρός και ρεαλιστής στις εκτιμήσεις μου. Αναγνωρίζω σε αυτή την κυβέρνηση ότι τον τελευταίο χρόνο έχει κάνει ένα τιτάνιο αγώνα να καλύψει λάθη, παραλείψεις ή αδράνειες παρελθόντων ετών. Οι ενδιάμεσοι στόχοι έχουν επιτευχθεί. Αυτό είναι σημαντικό αλλά δεν αρκεί. Δεν οδηγηθήκαμε σε άναρχη χρεοκοπία, δεν εγκαταλείψαμε το σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρώπης. Ανακτήσαμε με την προσπάθειά μας σημαντικότατο ποσοστό της χαμένης διεθνούς αξιοπιστίας της Ελλάδας. Μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της προσπάθειας αναδείχθηκε ο ελληνικός λαός, ο οποίος επέδειξε πρωτοφανή ωριμότητα, υπομονή και επιμονή, παρότι είδε να κλονίζεται σοβαρά το βιοτικό του επίπεδο και τη ζωή του να αλλάζει τραγικά. Νομίζω ότι η στιγμή αυτή είναι εξαιρετικά κρίσιμη, όπως ήταν κρίσιμη η άνοιξη του 2010, όταν τα δεδομένα ήταν διαφορετικά, όταν το χρέος ήταν συγκεντρωμένο στα χέρια δύο ευρωπαϊκών τραπεζών, όταν η τότε ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να διαπραγματευτεί σκληρά τη διάσωση της Ελλάδας χωρίς να μπούμε σε όλη αυτή την περιπέτεια. Αυτή την ώρα βρισκόμαστε σε μια ανάλογη στιγμή.

Μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει το ΔΝΤ και τα μνημόνια;

Ε.Σ.:Εκτιμώ πως ναι, όμως αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Υπήρχαν άλλοι τρόποι. Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες που ήταν οι βασικοί τροφοδότες ρευστότητας της βιομηχανίας των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, όταν είχαν στα χέρια τους το 56% του ελληνικού χρέους με τη μορφή ομολόγων είχαν περισσότερα να χάσουν από την πτώχευση της Ελλάδας, από ό,τι η ίδια η Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς ήταν σε αδιέξοδο. Αν εκεί η πολιτική ηγεσία επεδείκνυε μια μεγάλη τόλμη και λειτουργούσε με πολιτική λογική, χωρίς να αποκαλεί διεφθαρμένο τον ελληνικό λαό και χρεοκοπημένη εκ των προτέρων την ελληνική οικονομία, η Ελλάδα δεν θα γινόταν το πεδίο της νέας Γιάλτας συμφερόντων. Σήμερα νομίζω ότι είμαστε σε ακόμα μια κρίσιμη στροφή. Έχει αποδειχθεί ότι με τις λογιστικές προσεγγίσεις των τεχνοκρατών, οι οποίοι σκέφτονται ορθολογικά αλλά ερήμην της κοινωνίας, δεν εφευρίσκεται λύση. Η λύση θα είναι πολιτική. Θα είναι πολιτική και δεν θα παρθεί σε εθνικό αλλά σε διεθνικό, ευρωπαϊκό επίπεδο. Αφού η λύση θα είναι πολιτική, πολιτική θα πρέπει να είναι και η αντιμετώπιση. Πρέπει να επιμείνουμε μετά μανίας σε μεταρρυθμίσεις που οφείλαμε να κάνουμε μόνοι μας τις προηγούμενες δεκαετίες και δεν κάναμε. Εκεί θα πρέπει να είμαστε αυστηροί, επιθετικοί και γρήγοροι. Στα ζητήματα, όμως, που έχουν να κάνουν με την κοινωνική συνοχή, με την αντιμετώπιση της εξαθλίωσης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, με την προστασία του παραγωγικού ιστού της χώρας που απειλείται από την έλλειψη ρευστότητας, πρέπει να είμαστε απολύτως υποστηρικτικοί και ανυποχώρητοι. Ο κόσμος δεν έχει άλλα χρήματα να δώσει. Δεν είναι δυνατό να αυξάνεις συνεχώς τους φόρους χωρίς να αυξάνονται αντιστοίχως τα έσοδα του κράτους. Κάτι σημαίνει αυτό. Ούτε είναι δυνατό να σώζεις τις τράπεζες όσο μπορείς, χωρίς αυτές να κάνουν το καθήκον τους έναντι της πραγματικής οικονομίας. Θα πρέπει να γίνει μια πολιτική διαπραγμάτευση που θα έχει τρεις στόχους. Ο πρώτος θα είναι να στρίψουμε προς την πραγματική οικονομία και όχι στην εικονική οικονομία του πλαστικού χρήματος, που επικράτησε για πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Ο δεύτερος θα είναι να κάνουμε μια στοχευμένη κοινωνική πολιτική, κυρίως έναντι κοινωνικών ομάδων που έχουν εξαθλιωθεί επικίνδυνα και είναι έτοιμοι να φύγουν στο περιθώριο και στα άκρα. Ο τρίτος θα είναι να κηρύξουμε εμπράκτως τον πόλεμο κατά της ανεργίας, με μέτρα που θα μπορούσαν να τονώσουν την απασχόληση. Εγγυήσεις ρευστότητας της αγοράς, στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στήριξη όλων των παραγωγικών μονάδων όπως οι αγρότες. Δεν είναι δυνατόν εποικιστικό κλήρο 30-40 στρεμμάτων να απειλείς να τον φορολογήσεις. Ορθώς η κυβέρνηση υπό την πίεση πολλών βουλευτών αναδιπλώθηκε στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Το πρόγραμμα της ΝΔ έλεγε λιγότερους και πιο δίκαιους φόρους. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι να φορολογείται ό,τι κινείται, αλλά και ό,τι δεν κινείται. Μάλιστα, είναι φόροι σε οριζόντιο επίπεδο, φόροι άδικοι. Φόροι σε ανέργους και φόροι σε ανθρώπους που «έτυχε» να κληρονομήσουν ένα σπίτι και ένα εξοχικό. Αυτοί οι άνθρωποι, σήμερα χρειάζεται να καταβάλλουν φόρους που σε πολλές περιπτώσεις αναλογούν στο 60% των εισοδημάτων τους. Φανταστείτε αυτό σε ένα άνεργο που δεν έχει εισόδημα.

Ε.Σ.:Κατά τη γνώμη μου η φορολογία των ακινήτων θα πρέπει να υπακούει στις δύο βασικές αρχές του δημοκρατικού συστήματος. Θα πρέπει να υπακούει στην αναλογικότητα κατανομής των βαρών και να μην ακυρώνει αυτό καθεαυτό το σκληρό πυρήνα του δικαιώματος ιδιοκτησίας. Νομίζω ότι κλονίζονται δύο βασικοί πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Ένας είναι ο πυλώνας που έχει να κάνει με την τραπεζική πίστη. Το είδαμε στα κουρέματα της Κύπρου και στο θέμα των ομολογιούχων στην Ελλάδα. Ο δεύτερος είναι ο πυλώνας που έχει να κάνει με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Το βλέπουμε σε κάποιες φορολογικές προσεγγίσεις, προσεγγίσεις φορολογικών πολιτικών που ακυρώνουν αυτή καθεαυτή την ιδιοκτησία. Μπορεί κάποιος να έχει πάρει, όπως λέτε, ακίνητα, να τα έχει κληρονομήσει, αλλά να μην έχει τη ρευστότητα να ανταποκριθεί στην πληρωμή φόρων που αντιστοιχούν σε αυτά.

Αυτό, όμως, είναι πολιτική δήμευσης.

Ε.Σ.:Είναι αλήθεια ότι βιώνουμε μια βίαιη προσαρμογή. Έχει αντικατασταθεί η ήπια προσαρμογή που υπηρετούσε η κυβέρνησή μας την περίοδο 2004-2009, με μια πολιτική του δόγματος του σοκ που βιώνουμε σήμερα. Αυτή ενδεχομένως να ήταν αναγκαία, διότι είχαμε ξεφύγει πάρα πολύ από τα όρια. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση έχει συνειδητοποιήσει ότι τώρα, μπορεί μόνο να κάνει μια διαπραγμάτευση με τους εταίρους και δανειστές μας, για να τους δώσει να καταλάβουν τον κίνδυνο λαϊκής έκρηξης και ουσιαστικά αποδόμησης του συστήματος κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα και την ίδια ώρα να αντιπροτείνει λύσεις σαν και αυτές που περιέγραψα προηγουμένως. Τώρα είναι η στιγμή και τώρα πρέπει να επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο. Οι δανειστές πρέπει να καταλάβουν ότι αυτός ο λαός έχει υποφέρει πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια, για να μπορέσει να ξεκολλήσει από το βούρκο. Το κάνει, με επιτυχία και επιμονή, αλλά θα πρέπει να δει και ένα φως, μια ανταπόκριση. Διότι αν δεν δει ανταπόκριση θα σταματήσει να προσπαθεί. Και αν σταματήσεις να κάνεις πετάλι στο ποδήλατο, το ποδήλατο θα πέσει.

Βλέπουμε μια τάση ρευστότητας, ένα φλερτ με τη ρευστότητα από το πολιτικό μας σκηνικό. Για παράδειγμα, είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθεί να προσεγγίσει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, να τους λέει ουσιαστικά να μην στηρίζουν άλλο την κυβέρνηση. Είδαμε την κυρία Μπακογιάννη να μιλάει για μια άλλη κυβέρνηση, ακούγονται σενάρια αλλαγής ακόμα και του πρωθυπουργού. Υπάρχει σταθερότητα στο πολιτικό σκηνικό ή λειτουργεί ως κινούμενη άμμος και μπορούν να συμβούν τα πάντα;

Ε.Σ.:Κανένα από αυτά τα πολιτικά παιχνίδια, τα παιχνίδια σκοπιμότητας δεν μπορεί να βρει απήχηση αν δεν έχει πάτημα μέσα στην ίδια τη ζωντανή κοινωνία. Τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα. Αυτή η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας. Προέκυψε μετά από εντολή που έδωσε ο ίδιος ο λαός, ο οποίος στέρησε τη δυνατότητα αυτοδυναμίας στα μεγάλα κόμματα, τιμωρώντας τα για λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος. Τους είπε πως «ό,τι χαλάσατε θα πρέπει να το φτιάξετε τώρα μαζί». Ο Αντώνης Σαμαράς έχει μια εντολή, να βγει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια. Και νομίζω ότι το έκανε και το κάνει με σοβαρότητα και επιμονή. Τώρα, βρισκόμαστε σε μια δύσκολη στροφή. Σε αυτή θα πρέπει να διαγνώσουμε ποιες είναι οι δυνατότητές μας, ποια είναι τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα προσπάθειας και ποιους στόχους έχουμε μπροστά. Να αποφασίσουμε ξεκάθαρα να διεκδικήσουμε αυτούς τους στόχους όλοι μαζί. Δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η αντιπολίτευση. Και η αντιπολίτευση έχει ρόλο σε αυτή την προσπάθεια.

Θα μπορούσε να συμπράξει και σε κυβερνητικό επίπεδο;

Ε.Σ.:Δεν λέω αυτό. Λέω ότι ο κάθε ένας από εμάς ανήκει σε μια ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα. Ο κ. Τσίπρας ανήκει στους Linke, στους αριστερούς της Ευρώπης. Εμείς ανήκουμε στους χριστιανοδημοκράτες του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος. Ο κ. Βενιζέλος ανήκει στους σοσιαλδημοκράτες. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρξει ένας εθνικός σχεδιασμός και να αναλάβει καθένας την ευθύνη του. Αντί να μαλώνουμε μεταξύ μας, να πάει ο καθένας στην αντίστοιχη ομάδα του. Να πάει ο κ. Τσίπρας να πει στους Linke να βγάλουν αποφάσεις και ψηφίσματα που στηρίζουν τις ελληνικές απαιτήσεις. Πάγωμα των φόρων, στροφή στην πραγματική οικονομία, ενίσχυση της ρευστότητας και εφαρμογή μιας κοινωνικής πολιτικής που θα προστατεύσει κάποιες κοινωνικές ομάδες από τον κίνδυνο της διάλυσης. Να πάει ο κ. Βενιζέλος στους σοσιαλδημοκράτες και να βγάλει τις ίδιες αποφάσεις. Και βεβαίως, ο πρωθυπουργός που το κάνει έτσι κι αλλιώς, να ενισχύσει τις συμμαχίες του με τις χώρες του νότου, οι οποίες έχουν μια διαφορετική προσέγγιση από τις χώρες του βορρά, γιατί βλέπουν τις αδικίες που δημιουργούνται στον ενιαίο τραπεζικό χώρο. Όταν κάποιος στη βόρεια Ευρώπη δανείζεται με 2% και στην Ελλάδα με 10% και αν δανειστεί, αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορεί να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα και ο πόλεμος κατά της ανεργίας να γίνει αποτελεσματικός. Όταν ο καθένας αναλάβει τις ευθύνες του και δημιουργηθεί ένα εθνικό μέτωπο διεκδίκησης μέσα από το Κοινοβούλιο, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τότε πιστεύω ότι θα έχουμε κάνει το καθήκον μας. Και θα έρθει μετά ο ελληνικός λαός να κρίνει ποιος πέτυχε τα αποτελέσματα και ποιος όχι. Όταν, όμως, μαλώνουμε μεταξύ μας και έχουμε υποτάξει σε πολλές περιπτώσεις το εθνικό συμφέρον, στο μικροκομματικό συμφέρον, όταν άκαιρα καταθέτει η αντιπολίτευση πρόταση μομφής στη Βουλή χωρίς επιχειρήματα να τη στηρίξει, καταλαβαίνετε ότι η εθνική προσπάθεια αντί να ενισχύεται μάλλον αποδυναμώνεται.

Πολλοί αναπολούν την κυβέρνηση Καραμανλή. Είστε φίλος και υπήρξατε συνεργάτης του Κώστα Καραμανλή. Θα μπορούσε αυτή τη δύσκολη εποχή για την Ελλάδα να αναλάβει ξανά ενεργό δράση;

Ε.Σ.:Πιστεύω ότι κάθε εποχή έχει τα δικά της δεδομένα. Αν πρέπει να αξιολογήσω με κάποιο τρόπο την κυβέρνηση Καραμανλή θα πω ότι έκανε και σημαντικά λάθη σε πολλούς τομείς αλλά υποστήριξε με συνέπεια την πολιτική της ήπιας προσαρμογής κα μίλησε με ειλικρίνεια στο λαό όταν ωρίμασαν οι συνθήκες, λέγοντας ότι έρχεται μια δυσκολία και πρέπει να γίνουν κάποιες κινήσεις για να την προλάβουμε, την ώρα που κάποιοι άλλο έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν. Της πιστώνω θετικά στα θέματα της εθνικής πολιτικής. Εκεί έκανε τα απαιτούμενα ανοίγματα και έδειξε συνέπεια στην υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Της πιστώνω αρνητικά στα ζητήματα ταχύτητας και αποτελεσματικότητας στην αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης και του κράτους. Σήμερα, τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Σήμερα, μιλούμε σε ένα χάρτη συνεργασιών και όχι αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Πιστεύω ότι ορθώς γίνεται μια επίπονη προσπάθεια από τον Αντώνη Σαμαρά να διορθωθούν κάποια πράγματα και δεν μπορεί κανείς να αποδυναμώνει με τη στάση του αυτή την προσπάθεια. Για τον Καραμανλή πιστεύω πως πλέον έμπειρος από την πολιτική του διαδρομή, αποτελεί μια πολύτιμη εθνική εφεδρεία. Αν η Ελλάδα τον χρειαστεί, πιστεύω ότι θα είναι εδώ. Δεν είναι όμως πια ο κομματικός ηγέτης. Έχει περάσει σε ένα χώρο διαφορετικής προσφοράς προς την πατρίδα. Είναι η χρυσή εθνική εφεδρεία.

Πρόσφατα Νέα
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod
27 Οκτώβριος 2020 - 2:36μμ

ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΙΛΗΣΕ Ο Ε. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΣΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ 

Με τη συμμετοχή της Υπουργού Ενέργειας της Κύπρου και καθηγητών από διάφορα μέρη του κόσμου και υπό το συντονισμό του Καθηγητή της Νομικής Αθηνών Θ. Φορτσακη και του καθηγητή Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου Ν. Κουλούρη, ξεκίνησε τη λειτουργία του με τηλεδιάσκεψη το νεοσύστατο Ινστιτούτο Ενεργειακής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.
18 Οκτώβριος 2020 - 11:52πμ

ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Λ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΗΚΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΑΣ ΡΟΔΟΠΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ Ε. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗ 

Επίσκεψη εργασίας πραγματοποιήθηκε από τον Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη Λ. Οικονόμου και τον Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας κ. Καραμαλάκη στην Κομοτηνή, συνοδεία του Βουλευτή Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας Ευριπίδη Στ. Στυλιανίδη. 
15 Οκτώβριος 2020 - 6:11μμ

ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ, ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ -ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΙΤΛΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΘΕΡΜΙΑ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ Κ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ Ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ

Επιγραμματικά, διεκδικητικά και στοιχειοθετημένα, στο πλαίσιο της διακομματικής για τη Θράκη, έθεσε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης σειρά από ζητήματα, μαζί τους δυο συναδέλφους του Βουλευτές Τάκη Χαρίτου και Ιλχαν Αχμέτ. Συγκεκριμένα ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας κατά την επίσκεψη του στο Υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, ενημέρωσε τον Υπουργό κ. Κώστα Καραμανλή για την κατάσταση στη Ροδόπη και διεκδίκησε
14 Οκτώβριος 2020 - 1:47μμ

5 ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΟΔΟΠΗ ΕΘΕΣΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ

Τηλεδιάσκεψη με τους Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στην Αν. Μακεδονία και τη Θράκη και τον Περιφερειάρχη είχε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ενόψει της επίσκεψης του τις επόμενες μέρες στη Σαμοθράκη.
14 Οκτώβριος 2020 - 12:43μμ

7 ΑΞΟΝΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ

  Στη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για τη Θράκη κλήθηκε για ενημέρωση ο Περιφερειάρχης Αν. Μακεδονίας και Θράκης Χρήστος Μέτιος, προκειμένου να ενημερώσει για τις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και το πρόγραμμα της Περιφέρειας με στόχο να ξεκολλήσει από την 11η θέση σε απορροφητικότητα κονδυλίων και να απαντήσει στις ερωτήσεις των Βουλευτών για μέτρα και στόχους του μέλλοντος. 
14 Οκτώβριος 2020 - 12:37μμ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Ε. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΓΕΣ Χ. ΛΑΛΟΥΣΗ: ΠΡΟΧΩΡΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΙΑΣΜΟΥ-ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

Σημαντική συνάντηση με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού κ.Χαράλαμπο Λαλούση είχε στο περιθώριο της ενημερωτικής Συνεδρίασης  της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Ελληνικής Βουλής στο ΓΕΕΘΑ, ο Βουλευτής Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας.