Skip to Navigation

Οικογένεια και εκκλησία, ότι έμεινε όρθιο στην Ελλάδα της κρίσης...

Η κρίση ανέδειξε την ανεπάρκεια του ελληνικού κράτους να ανταποκριθεί συντεταγμένα στις βασικές υποχρεώσεις του προς την κοινωνία και στις βασικές δεσμεύσεις του προς το διεθνή παράγοντα. Ανέδειξε όμως και τους βασικούς πυλώνες που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν το Ελληνικό Έθνος, κρατώντας το όρθιο και πρωταγωνιστικό διαμέσου των αιώνων. Οι πυλώνες αυτοί δεν είναι άλλοι από την Οικογένεια και την Εκκλησία.

Η οικογένεια στήριξε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα παιδιά της για να μην κατρακυλήσουν στο κοινωνικό περιθώριο. Η σύνταξη του παππού και της γιαγιάς σπούδασε το εγγόνι. Το σπίτι των γονιών φιλοξένησε το άνεργο νέο ζευγάρι. Η μικρή περιουσία που με τον κόπο μιας ζωής φτιάχτηκε από τους γονείς, κρατά ζωντανή την ελπίδα των παιδιών για μια καλύτερη ζωή.... Η αξιοπρέπεια, η επιβίωση, η ελπίδα, η προσδοκία ακουμπούν όλα ξανά στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έδρασε άμεσα υποκαθιστώντας την απουσία του κοινωνικού κράτους. Μαζικά συσσίτια, εμβόλια και ιατρική φροντίδα σε ανασφάλιστους, φιλοξενία σε άστεγους, στήριξη σε αναξιοπαθούντες προσφέρονται απλόχερα και αθόρυβα από αφοσιωμένους ιεράρχες που τιμούν το ρόλο και την αποστολή τους. Ενώ ανεκτίμητης αξίας είναι η ψυχολογική και ηθική στήριξη που δίνεται από την Ορθοδοξία σε ένα σκληρά δοκιμαζόμενο λαό, που όλοι τον σπρώχνουν καθημερινά στη μελαγχολία.

Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται μέσα από τις δυσκολίες ότι η δύναμη της Ελληνικής κοινωνίας, τα ισχυρά κύτταρα του Ελληνισμού δεν είναι οι απρόσωπες κρατικές δομές αλλά η παιδεία, η πίστη, ο αξιακός κώδικας ενός έθνους που παρέμεινε ανέπαφο στους αιώνες, παρότι εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν δεκάδες κράτη γύρω του...

Το μόνιμο πρόβλημα για τους Έλληνες υπήρξε διαχρονικά ότι ποτέ δε μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό σύστημα ανάλογο του χαρακτήρα και της φυσιογνωμίας του έθνους τους. Γι αυτό ενώ το κράτος αντιμετωπίζει διαχρονικά προβλήματα, το Ελληνικό Έθνος είναι μια παγκοσμίως επιτυχημένη ιστορία. Γεγονός που αποδεικνύεται από τους χιλιάδες διακεκριμένους διεθνώς Έλληνες της διασποράς (επιστήμονες, επιχειρηματίες, πολιτικούς, καλλιτέχνες, ανθρώπους του πνεύματος,...)

Συχνά επιδιώχθηκε η προσαρμογή μας σε ξένα συστήματα. Διαχρονικά όμως αποδείχθηκε ότι η προσαρμογή στους νόμους των ξένων ("Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούσης τους των πέλας νόμους", όπως έλεγε και ο Περικλής στον Επιτάφιο), δεν αποτελεί πρόσφορη λύση για τη δική μας πολιτεία που έχει ανάγκη όχι από τη δανεική σοφία, αλλά από την προσαρμογή γόνιμων ιδεών στην ελληνική πραγματικότητα ή από τη μετεξέλιξη των ελληνικών αξιών στο σύγχρονο περιβάλλον.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του κυρίου Σόιμπλε, ο οποίος θεωρεί ακατανόητο το ότι οι Έλληνες έχουν ιδιοκτησία 80% στα σπίτια τους, ενώ οι Γερμανοί μόνο 20% περίπου. Είναι φυσιολογική η αντίδραση του, γιατί δε μπορεί να καταλάβει ότι οι γονείς μας, που ως πρόσφυγες έχασαν την πατρίδα τους (μικρασιατική καταστροφή 1922, ανταλλαγή πληθυσμών 1923, τουρκικές αγριότητες στην Πόλη 1955-63, Κυπριακό 1973-74), μεγάλωσαν με το όνειρο "να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους". Το ιδιόκτητο σπίτι για τους Έλληνες λειτούργησε ως ασφάλεια, αλλά και ως πατρίδα και ήταν αποτέλεσμα της ανικανότητας ή της αδυναμίας του κράτους να αναπτύξει την κοινωνική κατοικία την εποχή που το προσφυγικό ζήτημα ήταν οξύ.

Συχνά τα τελευταία χρόνια κλονίζεται η εθνική μας αυτοπεποίθηση. Μας δημιουργούν μια ατέρμονη ενοχή για όλα και μας βουλιάζουν συνεχώς στη μελαγχολία. Είναι βέβαιο ότι γι αυτό έχουμε όλοι μεγάλες ευθύνες (πολιτικοί, ΜΜΕ, οικονομική και πνευματική ηγεσία).

Ωστόσο δεν είναι δυνατό να μην επισημαίνονται οι ακόμα μεγαλύτερες ευθύνες του διεθνούς παράγοντα, η νωχέλεια της "Ευρώπης των Αξιών"(sic), η λάθος συνταγή των δανειστών, η πρόσθετη επιβάρυνση της χώρας εξαιτίας της γεωπολιτικής της θέσης και του διεθνούς περιβάλλοντος (casus belli με την Τουρκία, προσφυγικό, διεθνής οικονομική κρίση, πόλεμοι στην ευρύτερη περιοχή, ...).

Η ανάταξη της Ελλάδας δεν είναι μόνο θέμα τεχνοκρατικού ορθολογισμού και παχυλής διεθνούς χρηματοδότησης της οικονομίας της. Είναι θέμα εθνικής αυτοπεποίθησης, αποκατάστασης της εμπιστοσύνης μεταξύ λαού και ηγεσίας, πίστης σε ένα σύγχρονο ρεαλιστικό όραμα εντός του οποίου θα χωρούν ξανά τα μικρά αλλά και τα σημαντικά ατομικά και οικογενειακά όνειρα όλων των Ελλήνων.

Όπως η ιστορία μας αποδεικνύει, στέρεα θεμέλια μιας νέας εκκίνησης για το κράτος μας, δεν μπορεί παρά να είναι Αξίες διαχρονικές, που χαλύβδωσαν και ανέδειξαν το έθνος μας. Αξίες σαν αυτές που κράτησαν όρθιο και ταυτισμένο με την Ελλάδα τον Οικουμενικό Ελληνισμό. Θεσμοί που προστάτεψαν τους Έλληνες ακόμα και όταν δεν υπήρχε το Ελληνικό κράτος, αποτελώντας το καταφύγιο ή τη μήτρα του σύγχρονου πολιτισμού μας, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ελληνική οικογένεια.
________________________________________________________________________

του Δρ. Ευριπίδη Στ. Στυλιανίδη, Δικηγόρου - πρ. Υπουργού & πρ. βουλευτή Ροδόπης